تغذیه کبوتران واماده سازی برای مسابقات


کبوتر بیشتر با دانه زنده می ماند. آنها گیاهان خاصی را دوست دارند، زراعی و همچنین وحشی: آنها از روی زمین حلزون ها، بذرها، و سنگریزه های کوچک را پیدا می کنند.

غذای آنها در چینه دان با بزاق درهم امیخته شده و هضم می شود. به شیوه قطع ثابت نشده است که سنگریزه های کوچک چه نقشی در بلع کبوتر ایفا می کنند. برای یک مدت طولانی فرض شده بود که همچون دندان برای خرد کردن دانه مورد استفاده قرار می گرفت. شاید آنها به این هدف کمک کند: با این حال، نشان داده شده است، که سنگریزه های کوچک، ملات قدیمی، آجر، خاک، و تمام مواد سخت در مری کبوتر برای تراوش شیره توسط اندام ها و غدد پرنده عمل می کنند، و مواد خاصی با آن فرآیند استخراج می شوند که برای کارکرد ارگانیسم های کبوتر سودمند هستند.

آنچه که در عناصر اصلی غذای آنها وجود دارد دربرگیرنده :

 (1) آلبومین

;(2) هیدرات ها و چربی ها.

پژوهش ات علمی ثابت کرده اند که آلبومین دارای کاراییزیادی در شکل گیری و از سر گیری بافت ها، پرها، و بخش های نوک تیز مانند منقار و چنگال دارد. ماده آلبومینوئید حرارت ایجاد می کند، و همچنین همچون چربی عمل می کند، در هنگامیکه هیدرات کربن توان و فعالیت می دهند.

فراوانی بیش از اندازه هیدرات ها به این انگیزه است که که توسط بدن به عنوان اندوخته تراوش می شوند. اکسیژن جذب شده در خون با عمل تنفس در تماس با هیدرات ها و چربی ها، انرژی تولید می کند. در همان زمان، آب و دی اکسید کربن تشکیل می شود که دوباره از طریق ریه ها و سایر اندام ها خارج می شوند.

عمل اکسیژن در آلبومین تولید گرما و فعالیت به عنوان اسید کربنیک، آب و اسید اوریک است.

اگر مقدار زیادی دانه غنی از آلبومین داده شود (لوبیا) در اندام های کبوتر مقدار زیادی اسید اوریک تولید خواهد شد که سرعت کافی او را از بین می برد: این علت اصلی بیماری ترسناک بال است. بسیاری از نویسندگان از این حقایق علمی برای نشان دادن نیاز برای آمیختگی غذای با حفظ نسبت خاص آلبومین ها، هیدرات ها و چربی ها استفاده کرده اند. پس از آنالیز دانه های مختلف، آنها مشخص کردند که این مواد خوراکی باید داده شود و بقیه باید پاک شوند.

هرچند، تجربه نشان می دهد که بسیاری از کبوتربازها با از استفاده از حبوبات به تنهایی (آلبومین زیاد) نتایج عالی به دست آروده اند در هنگامیکه دیگران نیز به ذرت بیشتر باور داشته اند (چربی، و هیدرات کربن زیاد) و با این وجود در پیروزی مسابقات قهرمانی همه فاصله ها موفق بوده اند.

همه اینها ثابت می کنند که در مسابقه کبوتر، نباید بیش از اندازه متعصب بود.

با این حال، من نشان دادم که هر کسی باید خود را به یک نوع خاص از دانه محدود کند.

من در پایین یک برنامه خوراکی آورده ام، که من به کبوتربازهای بسیاری از آشنایان خود پیشنهاد می کنم، و می توانم بگوییم کسانی که از آن استفاده کرده اند، هرگز پشیمان نشده اند.

زمستان

پایان دسامبر - 2 هفته قبل از جفت گیری

حبوبات: 0/0 25 (نخود، tares ها).

ذرت: 0/0 25

گندم: 0/0 25

جو، گندم سیاه، چاودار، جو، و بزرک: 0/0 25

این درهم امیخته حاوی نیتروژن کافی است، در همان سان سرشار از هیدراتها و کربن می باشد. بدن باید به آرامی از عناصر مضر انباشته شده در طول دوره مسابقه خالی شود.

یک وعده غذا در روز کافی است.

این امر می تواند چیز خوبی باشد با این حال اگر زمان اجازه می دهد مقدار کمی بزرک در بامداد بدهید (یک مشت برای هر 20 پرنده).

در طول پرورش

دو هفته قبل از جفت گیری، کبوتر ها باید در تمام طول یک روز چیزی نخورند. روز بعد مسهل باید داده شود: در این روز آنها تنها باید یک وعده خوراکی خوب از بزرک در بعد از ظهر داشته باشند؛ روز بعد آمیختگی غذا باید خیلی کم کم با افزون کردن ذرت، لوبیا، گندم، گندم سیاه تغییر کند تا زمانی که به آمیختگی زیر برسیم:

حبوبات  45 %(نخود، ماشک)   

ذرت 35%

گندم 15%

گندم سیاه و بزرک 4%

1% باقی مانده «دسر» خواهد بود – جو پرک، برنج، ارزن، دانه قناری، و نان (اما بسیار کمتر از قبل).
این درهم امیخته برای آماده کردن پرنده ها برای پرورش جوجه های خود و آماده شدن برای فصل مسابقه به خوبی شمارش شده است.

دو وعده غذا در روز کافی است.

فصل مسابقه

پرورش کار اصلی نیست: به محض این که جوجه ها از شیر گرفته شدند، کبوتر ها آماده آموزش خواهند بود.
لوبیا .................................... 30%

ماشک ................................. 15%

نخود .................................. 5%

ذرت .................................. 40%

گندم .................................. 5%

دانه های کوچک ................... 5%

;(گندم سیاه، بزرک، ارزن، برنج، کلزا، شلغم، کنف، جو، جو پرک.)

سه وعده غذا در روز - 6 صبح، ظهر، 5 بعدازظهر

دو وعده غذا در روز - 8 صبح 4 بعد از ظهر

پیشنهاد می شود دانه های کوچک را به شرح زیر استفاده کنید:

2% در ماه آوریل و مه، افزایش جیره کم کم تا 5% در ماه ژوئن. در ماه های ژوئیه و اوت، باید افزون بر آن کمی (خیلی کم) شاهدانه به کبوترهایی که به راستی در مسابقه شرکت می کنند داده شود.

پرریزی (از آگوست به بعد)

لوبیا .................................... 35%

ذرت .................................. 40%

گندم .................................. 20%

بزرک ............................... 4%

دانه های کوچک ................... 1%

دو وعده غذا در روز کافی است.

نکاتی در مورد تغذیه

نسبت های دانه ها و بذرهای گوناگون ذکر شده در بالا تنها نشان می دهد: نباید درصدهایی بیش از معنای واقعی کلمه در نظر گرفته شود.

اگر شما از سیستم فعلی تغذیه خود راضی هستید خیلی تندآن را تغییر ندهید.

آنچه که برای یک نژاد از پرنده خوب است شدنی است برای دیگری اینطور نباشد. برخی از نژادها این کار را با مقدار زیادی ذرت به خوبی انجام می دهند، در هنگامیکه برخی دیگر برای ارائه بهترین کار خود نیاز به لوبیا دارند.

برخی از پرندگان به محرک نیاز دارند مانند شاهدانه، در هنگامیکه بقیه به آن نیازی ندارند.

کبوتربازها نباید از دیگران تقلید کنند: باید آنها بدنبال آنچه که برای پرنده های آنها مناسب است باشند. به صورت آمیخته ایی آنها می توانند نسبت ذرت یا لوبیا را افزایش یا کاهش دهند.

از دگرگونیها ناگهانی پرهیز کنید

دو یا سه هفته زمان بین تغییر از یک برنامه به برنامه دیگر در نظر بگیرید: بدون جهش های ناگهانی: هیچ چیز مضر تر از آن نیست. من بارها تجربه کرده ام که یک تغییر ناگهانی در برنامه خوراکی اثری دارد که بی درنگ باعث بیمار شدن پرندگان می شود. بیماری ترسناک بال در بسیاری از موارد به طور یکراست بعد از دادن نوع دیگری از ذرت رخ داده است.

هیچ خطری در تغییر تدریجی وجود ندارد: قبل از اینکه اندوخته غذای شما تمام شود، یک منبع جدید تهیه کنید و به طور همزمان از ذخایر قدیمی و جدید تغذیه کنید - در نخست مقدار بسیار کمی از مواد جدید، سپس کم کم نسبت آن را به اندازه دانه های قدیمی افزایش دهید. در این روش شما طی یک فرایند دو یا سه هفته ای یک اندوخته جدید بدست می آورید. آنچه در بالا ذکر شد، در طول فصل مسابقه از اهمیت زیادی برخوردار است.

بسیاری از کبوترها در میانه موفقیت به طور ناگهانی افت می کنند بدون هیچ علت دیگر بجز یک تغییر ناگهانی در غذا.

تغییر ناگهانی این طبیعت می تواند باعث شود یک پرنده از اوج فرم خود از یک روز به دیگری سقوط کند.

به این انگیزه است که داشتن نوع مناسب غذا از فوریه تا سپتامبر بسیار مهم است.

دانه باید سالم باشد

هرگز دانه های ناسالم و یا دانه هایی که تحت شرایط بد گرداوری شده اند نخرید. این کار به اطمینان شما به فروشنده بستگی دارد. دانه های خوراکی خود را در محل خشک و با تهویه مناسب نگه داری کنید.

یک سطل با یک الک فلزی در پایین آن ارمانی است، و دانه را باید گاهیزمانها برای جلوگیری از گرمایش الک کرد.

در برابر گربه ها، موش ها، و موش های صحرایی از آنها محافظت کنید.

گمان نکنید که تنها دانه های دو یا سه ساله می توانند خوب باشند. در مورد دادن محصول جدید لوبیا در پایان ماه مه، و آغاز ژوئن نگران نباشید. این گمان که دانه های قدیمی بهتر هستند یک اشتباه است. بر خلاف انتظار، دانه آخرین محصول نسبت به ویتامین ها غنی تر است و در نتیجه برای کبوتر بهتر است.

گفته می شود که دانه های تازه گرداوری شده باعث اسهال می شوند. خطری دیگری جز این وجود ندارد. اگر تنها کمی از دانه های تازه داده شود می توان از آن به اسانیپرهیز کرد. در زمان پرریزی، مثلا در آگوست، حتی بهتر است به پرنده ها گندم تازه درو شده داده شود.

روش تغذیه کبوتر

کبوتربازهایی وجود دارند که بدون هر گونه مراقبتی از پرندگان خود، و یا حتی با دادن غذای کمتر به آنها کاملا موفق هستند. برخی زمانها، زمانی که آنها هیچ چیز دیگری برای انجام دادن ندارند، آنها به غذا دادن به کبوتر فکر می کنند. بیشتر آنها دانه های بیشتری نسبت به آنچه که پرنده ها می تواند در آن زمان غذا بخورند می دهند، که مهم نیست، فکر می کنند، که اگر رها کنند بعدا خورده خواهند شد. آنها نگران این نیستند که دانه ها با مدفوع کثیف می شوند، یا اینکه آب آشامیدنی کثیف شود. آنها برنده جوایز می شوند، بنابراین سیستم آنها باید درست باشد.

من قبلا ذکر کردم که بیش از یک راه برای برنده شدن و موفقیت وجود دارد. با این حال، تجربه من این است، که کبوتربازهای بسیاری شکست های خود را تنها مدیون این روش و یا فقدان این روش هستند. چنین غفلتی مطلقا مانع امکان برنده شدن جایزه نمی شود با این حال، به طور کلی، علت یکراست شکست است.

افزون بر این، نگهداری نادرست از کبوترها، تغذیه با غذای کثیف، قرار دادن در کبوترخانه ناسالم دیر یا زود می تواند اپیدمی به ارمغان بیاورد: همه کبوترها کم و بیش متاثر خواهند شد. انجام هر کاری برای آنها در آن موقع خیلی دیر خواهد بود، و کبوترها برای مسابقه و یا پرورش بی فایده خواهند بود.

اگر یک کبوترباز زمان کافی برای رسیدگی درست به پرنده های خود ندارد، بامداد خانه را ترک می کند و تا پایان روز بر نمی گردد، می تواند مشکل خود را با قرار دادن مواد خوراکی کافی برای تمام روز در یک محفظه که طوری ساخته شده است که کبوتر می تواند بدون کثیف شدن غذا تغذیه کند حل کنند. چنین محفظه ای می تواند به شیوه آماده از فروشندگان لوازم جانبی کبوتر خریداری شود. برای کسانی که ترجیح می دهند خودشان بسازند دستورالعمل زیر می تواند سودمند باشد:

یک سطل پر شده با غذا- ab: پوشش B- جایی که کبوتر غذا می خورد.

O: در ظرف که مواد خوراکی از A تا B در صورت نیاز کبوتر حرکت خواهد کرد.

B D C: نمای جلو : D C: برگه کوچک (طول ′′2)

B. D: توری چوبی یا سیمی که به اندازه کافی گسترده است که کبوترها بتوانند سر خود را از طریق آن خارج کنند.

ظرف غذا را با 3/2 لوبیا و 3/1 ذرت پر کنید. بعد از ظهر هنگامی که کبوترباز بر می گردد، او باید خود را به کبوترها نشان دهد و خود یک مشت دانه، ذرت، بزرک و غیره به آنها بدهد.

این گونه غذا دادن با دست پرنده ها را اهلی می کند. بویژه کسانی که در مسابقات دوری های طولانی شرکت می کنند اگاه شده اند که این یک طرح بسیار خوب است.

با این حال این سیستم بدیها خود را دارد. تغذیه بیش از اندازه نه تنها کبوتر را برای برنده شدن در مسابقات چاق می کند، بلکه آنها را مستعد ابتلا به انواع بیماری ها می کند.

من موارد بسیاری را می شناسم که در آن کبوتربازها به پرندگان اجازه دادن که به میل خود غذا بخورند که این روش به خوبی کار نکرده است، و دیده شده که درنتیجه انجام پیشنهاد های من و تغییر روش تغذیه کبوترها پرنده های آنها حالت برنده شدن را از سر گرفته اند.

هدف از این سیستم پیشنهاد شده توسط من نگه داشتن کبوتر در وضعیت خوب، و در فرم خوب برای مسابقه است. برنامه باید سالم و امن پیدا باشد.

بهترین راه برای غذا دادن به کبوتر

همه غذا نباید یکباره داده شود، بلکه باید مشت به مشت داده شود، و تنها در روبه رو شخصی که غذا می دهد ریخته شود بگونه ای که کبوتر مجبور شود برای برداشتن آنها به او نزدیک شود. در نخست برخی از پرندگان بی میلی نشان می دهند. آنهایی که رام نشده اند، و پرنده هایی که می ترسند نزدیک شوند، غذا نمی خورند. با این حال، گرسنگی، به زودی آنها را رام می کند، و همه آنها بعد از 2 یا 3 روز می آیند و از دست تغذیه می کنند.

همچنانکه به کبوترها غذا می دهید با آنها گفتگو کنید. آنها را عادت دهید در دست بگیرید. این یکی از بهترین روش های آماده سازی برای مسابقه و به دام انداختن تنداست. غذا را مشت به مشت بدهید تا وقتی که اگاه شدید که کافی است. یک قاعده کلی خوب این است:

هنگامی که دو یا سه کبوتر دست از غذا خوردن کشیدند، و شروع به آشامیدن کردند، غذا دادن را متوقف کنید.

پرندگان دیگر دانه هایی را که هنوز بر روی زمین است می خورند: بنابراین کبوترها در بین وعده های خوراکی غذا نخواهند داشت.

درست قبل از بیرون رفتن پرندگان به آنها غذا ندهید.

باید به کبوترها اجازه داد در همه انواع آب و هوا بیرون روند (به جز در مورد برف و یا مه) و در غیاب آنها کبوترخانه باید تمیز شود و آب تازه تامین شود.

بعد از نیم ساعت یا بیشتر، کبوترها فرا خوانده می شوند- آنها به زودی یاد می گیرند در نخستین صدا زدن بازگردند. تا وعده خوراکی بعد چیزی برای خوردن به آنها داده نمی شود، این کار به آنها درس می آموزد.

وقتی کبوترها جوجه های خود را پرورش می دهند این سیستم نباید تغییر کند.

گمان نکنید که با قرار دادن یک کاسه لوبیا در لانه شما به رشد پرشتاب تر جوجه ها کمک خواهید کرد. کسانی که از این طرح پیروی می کنند اگاه می شوند که این طرح کار ساز است و نمی خواهند آن را تغییر دهند.